Sub- navigatie
Hoe ben ik nou bij deze auto terecht gekomen?
Omdat mijn eerste autootje ook een Corolla AE92 (kortweg E9) was, was ik al behoorlijk fan van dit type auto.
Het duurde dan ook niet lang voordat ik lid was van de CorollaClub Nederland en een vaste bezoeker was van het daarbij behorende Corollaforum.
Ergens in de zomer van 2005 werd er op dat forum een tip geplaatst over een speciale Corolla E9 die te koop stond.
Ik was natuurlijk meteen nieuwsgierig om wat voor E9 het dan zou gaan. In het topic met de tip stonden enkele gegevens en wat foto's.
Zo'n E9 had ik nog nooit gezien, ik wist niet eens dat er ook een coupé model was!
In eerste instantie vond ik het maar een vreemd ding, maar hoe meer ik naar de foto's keek, hoe meer ik gecharmeerd raakte van de auto.
Hij stond voor een redelijk bedrag te koop en ik liep al langer met plannen in m'n hoofd voor een project auto.
Die plannen moest ik op dat moment nog steeds uitstellen, omdat ik toen nog niet over de financiële middelen beschikte om zoiets te kunnen gaan doen.
Ik was toen echter al verzekerd van een baan bij de Koninklijke Nederlandse Marine, dus die middelen kwamen steeds meer in zicht.
Ik sprak met mezelf af, dat als de auto er over een paar maanden nog zou staan, ik er eens beter naar zou kijken.
Hoewel ik natuurlijk ook wel besefte dat de kans dat die auto er na een paar maanden nog zou staan redelijk nihil was, sloeg m'n fantasie al op hol en had ik de auto in m'n hoofd al compleet gestript en alle plannen al helemaal bedacht.
In September was het dan zover: Het eerste, lang verwachte loonstrookje!
Collega's van me kochten een laptop, spelcomputer, nieuwe mobiele telefoon en andere mooie nieuwe dingen. En wat kocht ik?
Ik had m'n zinnen gezet op een 17 jaar oude auto in onbekende staat!
Via de jongen die destijds de tip op het forum had achtergelaten probeerde ik contact te zoeken met de verkoper. Dit bleek een handelaar te zijn, maar hij was met zijn bedrijf net verhuisd! De tipgever wist helaas op dat moment nog niet waarheen.
Maar gelukkig zijn CorollaClub leden niet te beroerd om wat moeite voor elkaar te doen en een paar dagen later kwam hij met een adres op de proppen. De handelaar was verhuisd naar Enschede.
Het telefoonboek en de gouden gids leverden echter geen resultaten op.
De tipgever wist vervolgens gelukkig ook nog een telefoonnummer voor me te achterhalen.
Er werd natuurlijk meteen een belletje aan gewaagd. Een buitenlandse stem aan de andere kant van de lijn bevestigde me dat hij inderdaad een Corolla had staan van hetzelfde bouwjaar als in de tip.
Maar of het nou de gezochte coupé was...Na wat doorvragen kreeg ik al snel het idee dat de man waarschijnlijk beter in verkopen en onderhandelen was, dan dat hij echt verstand van auto's had. Voor hetzelfde geld was het een 'gewone' Europese Corolla. Maar goed, het was m'n enige kans, dus werd er al snel een afspraak gemaakt om de auto te komen bekijken.
Ergens half November, na een week Den Helder ben ik met een omweg langs Enschede terug naar Zeeland gereden. En na een kleine zoektocht vonden we op een afgelegen industrieterrein langs het spoor, een klein loodsje met het bord van een handelaar erop. En wat stond daar achter het hek, tussen de andere redelijk vervallen auto's:
Ik kon m'n geluk natuurlijk niet op. Eindelijk stond ik oog in oog met de auto die ik al maanden niet meer uit m'n hoofd kreeg.
Die moest ik hebben! Zeker in het echt vond ik de auto er geweldig uitzien!
Helaas was ook de Corolla in een redelijke staat van verval. M'n tipgever had me al verteld dat de auto al zeker maanden, misschien wel jaren stil had gestaan.
Intussen was de handelaar, die ik eerder over de telefoon had gesproken, ook gearriveerd en kon ik de auto eens beter bekijken. Hij bleek een vriendelijke en behulpzame man.
Ik onderwierp de auto aan een grondige inspectie op roest en andere eventuele gebreken. De handelaar had de motorkap al voor me open gedaan zodat ik daar ook even goed kon kijken. Het zag er allemaal wat verweerd uit onder de kap, maar het was wel een 4A-GE!
De handelaar was intussen naar binnen gevlogen en kwam terug met een accu en wat startkabels. Voor ik er erg in had sloeg de motor al bij de eerste keer aan!
Dat kon alleen maar een Toyota zijn.
De motor liep wat rauw en klonk niet helemaal zoals het hoorde, maar hij liep, dus hoe erg kon het wezen?
Al met al had de auto wat gebreken, maar ik was immers op zoek naar een project auto, dus dat gaf niet zoveel.
Dus er werd even onderhandelden, een kleine aanbetaling gedaan en een afspraak gemaakt om de auto later op te komen halen.
2 Weken later was ik samen met m'n vader en m'n broertje, op zaterdagochtend al vroeg onderweg in de Carina E van m'n ouders met een gehuurde autoambulance er achter.
Na een ritje van 3 uur werd het resterende bedrag voor de aankoop overhandigd aan de handelaar en werd het kentekenbewijs overhandigd.
We moesten alleen nog even langs een postkantoor om de boel over te schrijven. Ik had al eerder geïnformeerd bij de handelaar of het postkantoor open zou zijn die ochtend, maar na lang zoeken in de voor ons onbekende stad stonden we, je raad het al, voor een potdichte deur...
Dat was flink balen natuurlijk!
Terug bij de handelaar was het natuurlijk logisch dat hij me de auto niet mee wilde geven zonder overschrijvingsbewijs.
Het kostte ons veel moeite, maar mede door de overredingkracht van m'n vader en door het schuldgevoel van de handelaar vanwege het gesloten postkantoor kregen we de auto uiteindelijk toch mee, met de belofte van ons de auto maandag ochtend vroeg meteen over te schrijven en de papieren door te faxen en te versturen.
Mijn hele dag was weer goed en de auto werd snel op eigen kracht de autoambulance op gereden.
De hele combinatie was op papier eigenlijk veel te zwaar voor de 1600cc Carina E, maar gelukkig hield deze zich verbazend goed en waren we goed thuis gekomen.
Ik was achteraf best blij dat de politie die dag geen controles heeft gehouden!
De auto was er dan eindelijk! De volgende dag heb ik natuurlijk meteen heel de auto doorgespit om alles te bekijken en er de eerste (en ook meteen de laatste) meters mee te rijden op een privé parkeerterrein.
Je zou het niet zeggen, maar onderhuids is het toch echt dezelfde auto!
De auto had z'n gebreken, maar hij was grotendeels compleet en een prima basis om weer iets moois van te maken.
De auto was al snel geschorst en ik kon op zoek naar een geschikte stalling/klusplaats.
Dat bleek echter nog niet zo eenvoudig als eerst gedacht.
Na een lange zoektocht vond ik uiteindelijk in april 2006 een loods die geschikt was, meer ruimte bood dan ik ooit gedacht had en dat alles tegen een bijzonder aangename prijs. Ideaal!
Al snel werd er een begin gemaakt met de aanschaf van wat broodnodig gereedschap. Een flinke compressor, luchtgereedschap, opbergrekken, diverse kleine gereedschappen, noem het maar op.
Er werd een werkbank ik elkaar getimmerd en ik kon na ruim een half jaar dromen eindelijk van start.
De auto werd erheen gesleept, ontdaan van de banden en op as- steunen geplaatst. Daar zou hij voorlopig niet meer vanaf komen.
Tot zover het einde van het begin.
Het was een heel verhaal, maar ik vond het toch het vermelden waard. Je weet maar nooit hoe je aan een dergelijke auto kan komen.
De rest van het verhaal staat uiteraard op de rest van deze site.
|
|